Gratis interactief emotiewiel voor kinderen met autisme en ADHD

Vanaf 3 jaar met een volwassene ernaast, en vaak zelfstandig vanaf 5 jaar. Blijf voor de jongsten bij de drie grote emoties (vreugde, verdriet, boosheid) en open de nuances pas als de eerste drie vertrouwd zijn. Een kind dat meteen tweeëntwintig nuances krijgt, kiest er geen.

Omdat “wat voel je?” vraagt om een woord te zoeken in een catalogus die soms leeg is, en omdat het standaardantwoord op die vraag “weet ik niet” is. Het wiel draait de last om: de woorden liggen er al, je kind hoeft alleen maar aan te wijzen wat erop lijkt. Wijzen kost oneindig veel minder dan formuleren, vooral als het systeem al overbelast is.

Ja, gratis, zonder aanmelding en zonder aankoop. Het werkt direct in je browser, op computer, tablet of telefoon, en er worden geen persoonlijke gegevens verzameld. Wij verkopen elders zintuiglijke hulpmiddelen, en daar zie je er hieronder op deze pagina een paar van, maar het wiel zelf vraagt niets.

Voer een kort, voorspelbaar ritueel in in plaats van gebruik op verzoek: twee tot vijf minuten per avond, elke dag, in rust. Tijdens een meltdown bied je het aan zonder het te eisen (“wil je het me laten zien op het wiel?”) en accepteer je een nee zonder commentaar. Een hulpmiddel dat een verplichting wordt, is geen toevluchtsoord meer, en dat terrein win je niet gemakkelijk terug.

Ja, heel gewoon in de eerste weken. Drie mogelijke verklaringen: zijn emotionele woordenschat is nog beperkt en hij kiest het woord dat hij beheerst, hij wordt aangetrokken door een bepaalde kleur of afbeelding, of die emotie overheerst op dit moment echt. Corrigeer hem niet, maar breid uit: “oké, boos. En is er ook een beetje moeheid?” Je voegt een optie toe, en maakt zijn keuze nooit ongeldig.

Aanwijzen wel. Dat is zelfs het grootste voordeel: het wiel vraagt geen gesproken taal, alleen aanwijzen. De stemweergave doet de rest. Een eerlijke kanttekening: de gepubliceerde gegevens over moeite met het benoemen van emoties bij autisme zijn gebaseerd op schalen die alleen zijn gevalideerd bij mensen met voldoende taal. Voor kinderen zonder gesproken taal zijn er geen vergelijkbare metingen. Dat belet niet om het te proberen, maar het verbiedt om iets te beloven.

Nee. Het is een communicatiehulpmiddel voor het dagelijks leven, geen beoordelingsinstrument en geen zorg. Stort je kind regelmatig in, trekt hij zich terug, of baart het je zorgen dat er geen woorden zijn voor wat hij voelt, bespreek het dan met je huisarts of kinderarts, met voorbeelden die je hebt opgeschreven en gedateerd. Die verwijst je door, bijvoorbeeld naar een kinderpsycholoog of een logopedist.