Pesten bij een neurodivergent kind: herkennen, melden, school laten ingrijpen
Een kind met autisme, ADHD of dyslexie wordt vaker gepest dan andere kinderen, en praat er minder over. Het signaal komt dus bijna nooit uit zijn mond: het komt uit zijn lichaam, zijn slaap en uit wat het ineens weigert te doen.
Deze gids geeft drie concrete dingen: de signalen om op te letten als je kind niet vertelt, de stappen die je in volgorde kunt zetten (school, onderwijsinspectie of CLB, hulplijn, politie) en wat de brief moet bevatten die de school verplicht het pestprotocol in werking te stellen. Alle cijfers hier zijn van een bron voorzien, en cijfers waarvoor ik geen bron kon vinden staan er niet in.
De signalen ↓ · wie je in welke volgorde benadert ↓ · de brief aan school ↓ · je kind helpen volhouden ↓
Op een donderdag in november kwam Lucas thuis met een gescheurde trui en een uitleg die nergens op sloeg. Toen ik vroeg wat er was gebeurd, zei hij “niks”. Daarna at hij, speelde hij, lachte hij. En de zondagavond erna moest hij overgeven nog voordat hij zijn tas had ingepakt. Dat verschil deed bij mij een lampje branden, niet zijn woorden. Hij hield niets voor me verborgen: hij had gewoon de zinnen niet om te beschrijven wat hij meemaakte, en hij wist niet zeker of wat hij meemaakte een naam had.
Het terrein
Waarom een kind met autisme, ADHD of dyslexie kwetsbaarder is
Neurodivergente kinderen worden oververtegenwoordigd bij pesten op school, en internationaal onderzoek laat dat consistent zien. Drie mechanismen komen steeds terug: wat het kind herkenbaar maakt (een manier van lopen, een stem, een interesse die niet wordt gedeeld); wat zijn reactie spectaculair maakt en dus belonend voor degene die provoceert; en wat het verhindert om te vertellen, bij gebrek aan woorden of doordat het de bedoeling niet kan duiden. Deze drie mechanismen versterken elkaar, en daarom duren situaties zo lang voordat ze worden gezien.
De referentiemeta-analyse over slachtofferschap bij mensen met autisme (Trundle, Jones, Ropar en Egan, Trauma, Violence, & Abuse, 2023, DOI 10.1177/15248380221093689) bundelt 34 studies en meer dan 630.000 deelnemers. Ze plaatst de prevalentie van pesten bij mensen met autisme rond 47%, maar met een betrouwbaarheidsinterval van 33% tot 61% en een extreme heterogeniteit tussen de studies. Met andere woorden: het verschijnsel is omvangrijk en stevig aangetoond, maar geen enkel precies cijfer kan als het cijfer worden gepresenteerd. Daarom vind je in dit artikel niet één mooi rond getal.
Een Amerikaans nationaal onderzoek (Accardo, Neely, Pontes en Pontes, Journal of Autism and Developmental Disorders, 2025, DOI 10.1007/s10803-024-06479-z), met bijna 72.000 jongeren van 12 tot 17 jaar, geeft de orde van grootte van het verschil: ongeveer twee derde van de jongeren met autisme zegt gepest te zijn, tegenover een kwart tot een derde van de jongeren zonder autisme of ADHD; jongeren met ADHD zitten daartussenin. Het zijn Amerikaanse gegevens, op basis van zelfrapportage, te lezen als een orde van grootte en niet als een Nederlandse of Vlaamse statistiek.
Deze oververtegenwoordiging heeft een praktisch gevolg, en dat is het gevolg dat voor jou vanavond telt: pesten bij een neurodivergent kind wordt vaak gelezen als een verergering van zijn stoornis. Het kind trekt zich terug, weigert school, heeft meltdowns bij thuiskomst, en iedereen, soms ook het schoolteam, schrijft dat toe aan het autisme of de ADHD. Dat is de duurste fout, want ze kost maanden.
De definitie
Pesten of ruzie: wat de officiële definitie zegt
Het Franse ministerie van Onderwijs hanteert drie criteria, en ze gelden samen: geweld, een machts- en overheersingsverhouding tussen een of meer leerlingen en een of meer slachtoffers; herhaling, agressie die regelmatig terugkomt; isolement van het slachtoffer, vaak alleen en niet in staat zich te verdedigen. Een ruzie zet twee kinderen op gelijke voet tegenover elkaar en wordt uiteindelijk opgelost. Pesten vestigt een machtsverhouding die blijft.
Dit raster dient voor twee dingen. Eerst om voor jezelf te beslissen, zonder te wachten tot iemand zegt dat je overdrijft. Daarna om te schrijven: als je brief de drie criteria overneemt en met gedateerde feiten illustreert, wordt hij heel moeilijk zonder gevolg te negeren. De erkende vormen zijn verbaal, fysiek en psychisch pesten (buitensluiten, spot, gebaren) en cyberpesten, dat al het andere tot in de slaapkamer verlengt.
De fout die de meeste tijd kost
Wachten tot je bewijs hebt. Je hoeft niets te bewijzen om alarm te slaan: je moet gedateerde feiten melden. Daarna is het aan de school om te onderzoeken: dat is precies wat het pestprotocol voorschrijft dat de school moet toepassen. Een ouder die op het perfecte bewijs wacht, laat het moment voorbijgaan waarop de situatie nog eenvoudig aan te pakken was.
Tweede versie van dezelfde fout: contact opnemen met de ouders van het andere kind vóór de school. Dat is begrijpelijk, en het keert zich bijna altijd tegen je: het gesprek wordt een conflict tussen volwassenen en de school moet dat gaan beslechten in plaats van de feiten aan te pakken.
Het signaleren
De signalen die je alert moeten maken als je kind niets zegt
Bij een neurodivergent kind gaat het signaal bijna nooit via een verhaal. Het gaat via het lichaam, via de slaap, via spullen en via plotselinge weigeringen. Wat telt is niet het afzonderlijke teken (buikpijn heeft iedereen wel eens) maar de breuk met zijn gebruikelijke functioneren, en vooral dat het samenvalt met de schoolkalender: aanwezig op zondagavond en maandag, afwezig op zaterdag en in de vakantie.
Het lichaam en de slaap
Buik- of hoofdpijn die op dezelfde momenten van de week terugkomt, inslapen dat slechter gaat, nachtelijk wakker worden, bedplassen dat terugkomt, een veranderde eetlust. Het lichaam praat vóór de taal.
Nieuwe weigeringen
Hij wil niet meer met de bus, niet meer overblijven, dat kledingstuk niet meer aan, die route niet meer lopen. Een precieze, plaatselijke weigering wijst bijna altijd op een precieze plek of een precies moment.
De spullen
Beschadigde kleren, schoolspullen die verdwijnen of kapot terugkomen, zakgeld dat verdampt, een telefoon die hij verbergt of angstig bekijkt.
School en stemming
Cijfers die zakken zonder andere verklaring, herhaalde afwezigheid op hetzelfde uur, teruggang in wat al geleerd was, nieuwe agressie thuis, vaak de enige plek waar het kind durft uit te barsten.
Schrijf deze observaties op met een datum. Geen dagboek: drie kolommen volstaan: de dag, wat je hebt gezien, wat het kind heeft gezegd als het iets zei. Dit document maakt van een zorg een ontvankelijke melding, en het laat je ook zien dat de feiten zich herhalen, een van de drie officiële criteria.
Het gesprek
Hoe je het aan het praten krijgt als open vragen niet werken
“Hoe was je dag?” is een vraag waarvoor je moet samenvatten, rangschikken en raden wat de volwassene wil weten. Veel kinderen met autisme of ADHD kunnen die niet beantwoorden, en hun “niks” is een eerlijk antwoord op een onmogelijke vraag. Wat beter werkt, zijn gesloten, feitelijke vragen, verankerd in een precies moment en een precieze plek.
In plaats van
“Gaat het goed op school?”
Vraag: “Met wie was je vandaag in de pauze?” Daarna: “En bij het overblijven, naast wie zat je?”
In plaats van
“Word je gepest?”
Vraag: “Is er iemand die je liever ontwijkt op het schoolplein?” Een kind noemt makkelijker iets wat het ontwijkt dan een aanval.
In plaats van
“Waarom wil je niet meer naar school?”
Vraag: “Welk moment van de dag zou je willen schrappen?” De plek en het uur komen vaak eerder dan de naam.
Het kanaal
Niet face to face
In de auto, tijdens het lopen, terwijl jullie naast elkaar iets bouwen. Zonder oogcontact daalt de druk en komen de zinnen.
De drager
Het schoolplein tekenen
Laat je kind het schoolplein tekenen en vraag waar het gaat staan. De zones die het ontwijkt verschijnen zonder dat het ze hoeft te benoemen.
Jouw reactie
Niet ontploffen
De eerste keer dat je kind praat, hangt alles af van jouw gezicht. Ziet het paniek, dan leert het dat vertellen veel kost. “Bedankt dat je het me hebt verteld” vóór al het andere.
Voor kinderen die moeilijk verwoorden, verandert visuele ondersteuning vaak alles. We gaan er uitgebreider op in in onze gids over hoe je met je kind, op school en in de familie over neurodiversiteit praat.
De stappen
Wie je benadert, in welke volgorde
Er is een route die je kunt volgen, en de volgorde telt: elke stap die je zonder antwoord hebt gezet, rechtvaardigt de volgende. Je begint altijd bij de school, omdat die een pestprotocol hoort te volgen; daarna ga je een niveau hoger; parallel gebruik je hulplijnen, die de school niet vervangen maar je adviseren. Aangifte doen is niet de eerste stap: het is een optie die altijd openstaat.
Wees je ervan bewust dat een school niet vrijblijvend met pesten omgaat. In Nederland zijn scholen wettelijk verplicht om de sociale veiligheid van leerlingen te waarborgen en een anti-pestbeleid te hebben, met een aanspreekpunt (de anti-pestcoördinator). In Vlaanderen kun je ook het CLB (Centrum voor Leerlingenbegeleiding) inschakelen. Het is geen gunst die je krijgt: je kunt vragen naar het pestprotocol en de aanspreekpersoon. In Frankrijk, waar dit artikel oorspronkelijk voor is geschreven, heet dat het programma pHARe.
| Stap | Wie | Wat je vraagt | In welke vorm |
|---|---|---|---|
| 1 | Directie, mentor of leerkracht | Dat het pestprotocol in werking wordt gesteld en een gesprek | E-mail, daarna een aangetekende brief als er niets gebeurt |
| 2 | Mentor, anti-pestcoördinator, intern begeleider of zorgcoördinator | Gerichte observatie op de momenten zonder volwassene: pauze, overblijven, gangen, bus | E-mail met de directie in kopie |
| 3 | Kindertelefoon (Nederland, 0800-0432) of Awel (Vlaanderen, 102) | Een luisterend oor en advies voor je kind | Telefoon of chat, gratis en anoniem |
| 4 | Onderwijsinspectie (in Nederland de vertrouwensinspecteur) of CLB (Vlaanderen) | Dat de school wordt aangesproken als het pestbeleid niet wordt uitgevoerd | Aangetekende brief, met een kopie van al je eerdere brieven |
| 5 | College voor de Rechten van de Mens (Nederland) of Unia (België) | Een klacht als de beperking van je kind in het geding is | Online formulier of brief |
| 6 | Politie | Aangifte doen, mogelijk op elk moment en zonder de eerdere stappen te hoeven doorlopen | Ter plaatse, met je gedateerde overzicht van feiten |
Voor vragen over passend onderwijs en ondersteuning op school kun je terecht bij het samenwerkingsverband passend onderwijs van de school (Nederland) of bij het CLB (Vlaanderen).
Pesten op school is in Frankrijk een misdrijf, sinds de wet van 2 maart 2022 (artikel 222-33-2-3 van de Code pénal). Volgens de officiële fiche van service-public.gouv.fr, bijgewerkt op 4 november 2025, lopen de straffen uiteen naargelang de leeftijd van de dader en de ernst van de gevolgen. Wat in jouw situatie in Nederland of Vlaanderen geldt, vraag je na bij de school, de politie of een juridisch loket.
Ik ben geen jurist en dit artikel vervangt geen juridisch advies. Wat voor jou in dit stadium telt, is weten dat wat je kind meemaakt een naam heeft, en dat het geen zaak van het schoolplein is.
Het schrijven
De brief aan school: wat erin moet staan
Een effectieve brief vertelt niet over je ongerustheid: hij zet feiten uiteen, noemt de regeling en vraagt een gedateerd antwoord. Hij past op één pagina. Wat hem moeilijk te negeren maakt, is niet de toon of de lengte, maar de aanwezigheid van vijf elementen en het feit dat hij op papier staat: een e-mail met datum en tijd, of beter nog, een aangetekende brief.
Element 1
De feiten, met datum
Drie tot vijf precieze feiten met datum, plaats en tijd. Geen interpretatie, geen bijvoeglijk naamwoord: “op de 14e, in de ochtendpauze, is zijn trui gescheurd”.
Element 2
De drie criteria
Schrijf zwart op wit op hoe de situatie geweld, herhaling en isolement afvinkt. Dat is het vocabulaire van de instelling.
Element 3
De naam van de regeling
“Ik vraag om de toepassing van het pestprotocol van de school.”
Element 4
Het verband met de stoornis
Noem de afspraken of het ondersteuningsplan van je kind als dat er is, en vraag om de situatie daarin op te nemen. De diagnose is een extra reden voor de school om alert te zijn.
Element 5
Een vraag met een termijn
“Ik dank u als u binnen acht dagen bevestigt welke maatregelen zijn genomen.” Een vraag zonder termijn vraagt niet om een antwoord.
De reflex
Bewaar alles
Kopie van elke brief, ontvangstbevestigingen, antwoorden. Dit dossier geeft kracht aan een melding bij de inspectie, als het daarop uitdraait.
Heeft je kind al afspraken of aanpassingen op school, dan is dit het moment om ze opnieuw te openen: onze gids over afspraken en aanpassingen op school beschrijft wat erin kan, en onze pagina over school en begeleiding voor een kind met autisme legt uit wie wat doet op school.
Het dagelijks leven
Je kind helpen volhouden terwijl de situatie wordt opgelost
Tussen de eerste brief en het moment dat het echt verandert, gaan weken voorbij. In die weken blijft je kind naar school gaan en staat zijn zenuwstelsel van ’s ochtends tot ’s avonds op scherp. Ik zeg het ronduit: geen enkel voorwerp lost pesten op. Wat sensorische hulpmiddelen doen, is je kind grip geven op zijn eigen lichaam als de spanning oploopt: de handen bezighouden, het volume omlaag, ’s avonds een plek vinden waar het niets hoeft te trotseren.
✦ Wat Lucas aan zijn pols hield
Fidgetarmband tegen stress, stil in de klas
Acht gram siliconen om de pols. Als de vingers iets zoeken om te doen op het moment dat de spanning oploopt, vinden ze het, zonder iets uit de tas te halen, zonder dat iemand in de buurt het merkt.
30 dagen gratis retourneren · Veilig betalen
- Wiebelkussen met noppenVoor het kind dat niet meer stil kan zitten omdat het op zijn hoede is. Het kussen geeft de beweging een uitweg, op de stoel in de klas en op die bij het huiswerk.vanaf € 39,90Bekijk het kussen
Een stil voorwerp dat onzichtbaar onder een mouw zit, wordt bijna altijd geaccepteerd. Maar “toegestaan” hangt af van de leerkracht, en het gesprek werkt beter vóór dan na een terechtwijzing voor de klas. Heeft je kind afspraken met school over aanpassingen, dan kan het hulpmiddel daarin zwart op wit worden opgenomen, en dan hoeft het niet elk jaar opnieuw te worden besproken.
Onze pagina over anti-stressvoorwerpen voor school beschrijft wat in de klas wel en niet kan. Kauwt je kind op zijn kraag of pennen als het onder spanning staat (een heel gangbare reflex in zulke periodes), kijk dan liever naar kauwvoorwerpen van siliconen, die de orale behoefte een steun geven die daarvoor bedoeld is.
Daarna
Opbouwen, als het is opgehouden
Dat het pesten stopt, sluit het haakje niet. Een kind dat maandenlang het doelwit was, heeft iets over zichzelf geleerd, en dat leer je niet af doordat de school de situatie heeft opgelost. Het is de langste en stilste fase. Ze vraagt twee dingen: professionele begeleiding als het kind die nodig heeft, en herhaalde kansen om zichzelf te zien slagen.
Psychologische begeleiding is geen bekentenis dat het ernstig is: het is het passende hulpmiddel, zoals de logopedist dat is voor taal. Praat erover met je huisarts. Zoek je een zorgverlener bij jou in de buurt, vraag dan je huisarts om een doorverwijzing.
✦ Voor de fase daarna
Printbaar zelfvertrouwensschrift, 6 tot 8 jaar (in het Frans)
Een traject in vijf stappen om het kind weer aan de kant te zetten van wat het lukt: zijn overwinningen, zijn innerlijke “kleine criticus” die je leert tekenen en daarna tegen te spreken, zijn superkrachten en aan het eind een diploma.
Direct downloaden · 30 dagen gratis retourneren, zonder opgaaf van reden
Nog een laatste punt, het punt dat altijd vergeten wordt: je kind heeft een plek nodig waar het niets hoeft te trotseren. Geen perfecte kamer, een hoekje. We leggen uit hoe je dat inricht zonder eerst iets te kopen in onze gids over het rustige hoekje en de sensorische hoek.
Veelgestelde vragen
Veelgestelde vragen
?Mijn kind klaagt nergens over. Betekent dat dat alles goed gaat?⌄
Niet per se. Veel kinderen met autisme, ADHD of dyslexie vertellen niet wat hun overkomt, om redenen die niets te maken hebben met het vertrouwen dat ze in je hebben: ze begrijpen niet altijd de bedoeling achter een zin, ze hebben de woorden niet om een sociale situatie te beschrijven, of ze hebben begrepen dat erover praten thuis een storm veroorzaakt. Het betrouwbaarste signaal is dus niet wat het zegt, maar wat er verandert in zijn lichaam en gewoonten: de buikpijn op zondagavond, het kledingstuk dat het ineens weigert aan te trekken, de route die het niet meer wil lopen. Begin bij die veranderingen, niet bij zijn antwoorden.
?Hoe weet ik of het pesten is of een ruzie tussen kinderen?⌄
Het Franse ministerie van Onderwijs hanteert drie criteria die samen gelden: geweld, dus een machts- en overheersingsverhouding; herhaling, agressie die regelmatig terugkomt; en isolement van het slachtoffer, vaak alleen en niet in staat zich te verdedigen. Een ruzie zet twee kinderen op gelijke voet tegenover elkaar en wordt opgelost; pesten vestigt een machtsverhouding die blijft. Dit is het raster dat je op de situatie moet leggen, en het is ook het raster dat de school zal gebruiken, wat je een gemeenschappelijk vocabulaire geeft als je schrijft.
?Wat doe je als de school het bagatelliseert of niets doet?⌄
Je bent niet aan het eind van de weg, je staat op de eerste trede. Schrijf eerst aan de directie, aangetekend, met de gedateerde feiten en met het verzoek om het pestprotocol van de school toe te passen. Krijg je geen antwoord, dan kun je de onderwijsinspectie inschakelen (in Nederland de vertrouwensinspecteur) of in Vlaanderen het CLB. Parallel kunnen hulplijnen zoals de Kindertelefoon of Awel je kind een luisterend oor bieden, en kun je een klacht indienen bij het College voor de Rechten van de Mens (Nederland) of Unia (België) als de beperking van je kind in het geding is. Elke stap die je op papier zet, bouwt het dossier voor de volgende.
?Zijn de Kindertelefoon en Awel voor kinderen of voor ouders?⌄
Voor kinderen en jongeren: je kind kan er zelf anoniem en gratis terecht, via telefoon of chat. De Kindertelefoon is er in Nederland (0800-0432), Awel in Vlaanderen (102). Kijk op hun websites voor de openingstijden en voor wat ze ouders kunnen bieden.
?Kunnen sensorische hulpmiddelen het probleem oplossen?⌄
Nee, en dat moet je duidelijk zeggen: wat pesten oplost, is het ingrijpen van de volwassenen op school. Een fidgetarmband, een gehoorbeschermer of een zelfvertrouwensschrift veranderen niets aan wat er op het schoolplein gebeurt. Wat ze doen, is je kind grip geven op zijn eigen lichaam terwijl de situatie wordt opgelost: de handen bezighouden als de spanning oploopt, het volume verlagen van een vijandig geworden overblijfruimte, ’s avonds een plek vinden waar het niets hoeft te trotseren. Het is steun voor het dagelijks leven, geen oplossing voor het probleem.
?Moet ik mijn kind van school laten veranderen?⌄
Dat is een beslissing die bij jou ligt, en je neemt haar nadat je de interne route hebt uitgeput, niet ervoor. Het is logischer dat de school maatregelen neemt tegenover degene die pest dan dat jouw kind moet verhuizen: vraag dat schriftelijk. Een schoolwissel kan toch de juiste optie worden als de situatie muurvast zit en je kind afhaakt. Bereid in dat geval de overgang voor: de afspraken over aanpassingen gaan mee met het kind en de nieuwe school moet worden geïnformeerd over wat er is gebeurd, anders begint alles opnieuw.
📚 Om verder te lezen
Als je dit op een avond leest en je afvraagt of je overdrijft: je overdrijft niet. De twijfel hoort bij het mechanisme, en hij kost weken aan ouders die vanaf de eerste dag gelijk hadden.
Wat bij ons de zaak in beweging bracht, was geen geslaagd gesprek. Het was een schrift met data en een aangetekende brief.
Begin met opschrijven wat je ziet, met de datum. De rest (het gesprek, het protocol, de maatregelen) komt veel sneller als je met feiten komt in plaats van met een zorg. En twijfel je over de aanpak, schrijf me (in het Engels of Frans): ik antwoord persoonlijk.
Dit artikel vervangt geen medisch advies en geen juridisch advies
Ik ben geen arts, geen ergotherapeut, geen psycholoog en geen jurist. Wat je hier leest, is het resultaat van ervaring als ouder en van openbare bronnen die onderaan de pagina worden genoemd. De hulpmiddelen die hier worden getoond, zijn steun voor het dagelijks leven: ze behandelen, genezen of corrigeren geen enkele stoornis, en ze lossen een pestsituatie niet op. Voor diagnose, onderzoek en begeleiding van je kind ga je naar een zorgverlener of je huisarts. Gaat het slecht met je kind, dan kan het terecht bij de Kindertelefoon (Nederland, 0800-0432) of Awel (Vlaanderen, 102).
Bronnen
Franse ministerie van Onderwijs, “Le harcèlement, c’est quoi ?”, definitie en drie officiële criteria.
Franse ministerie van Onderwijs, “pHARe, un dispositif de lutte contre le harcèlement à l’école”.
Service-public.gouv.fr, “Harcèlement scolaire”, bijgewerkt op 4 november 2025, artikel 222-33-2-3 van de Code pénal.
Trundle G., Jones K. A., Ropar D., Egan V., “Prevalence of Victimisation in Autistic Individuals: A Systematic Review and Meta-Analysis”, Trauma, Violence, & Abuse, 2023, DOI 10.1177/15248380221093689.
Accardo A. L., Neely L. C., Pontes N. M. H., Pontes M. C. F., “Bullying Victimization is Associated with Heightened Rates of Anxiety and Depression Among Autistic and ADHD Youth: National Survey of Children’s Health 2016-2020”, Journal of Autism and Developmental Disorders, 2025, DOI 10.1007/s10803-024-06479-z.
Prijs en beschikbaarheid: de getoonde prijzen op deze pagina zijn in oktober 2026 in de winkel genoteerd en kunnen veranderen. De vermelding “vanaf” duidt op een product met meerdere varianten. De prijs op de productpagina is leidend.
Transparantie: alle genoemde artikelen worden verkocht door LeoBelo. We tonen alleen producten die op voorraad zijn, en we zeggen het als een hulpmiddel niet aan de behoefte voldoet.
Merci beaucoup pour tout ce travail et votre investissement.
Merci à vous, Éliane 💙 C’est exactement pour ça que j’écris ces articles — savoir qu’ils aident des familles comme la vôtre, ça vaut tout. N’hésitez pas si vous avez des questions ou besoin de conseils pour votre situation.
Aurélie
Oui cela concerne mon petit fils diagnostiqué TDA par le biais de l’école. Et actuellement il vit une transition au sein de la vie de famille puisqu’il a été retiré de sa mère. La garde revient à notre fils qui a un lien d’ancrage fort pour fils. Cependant moi je vois depuis qu’il est petit qu’il y a du spectre autistique et il déteste l’école il va d’ailleurs redoubler le CP. Il a l’aide dune ergo thérapeute et psycho logue dans le cadre du PCO. Je cherche actuellement une montre qui lui permette de se repérer dans la journée car mercredi dernier il était triste et demandait sans cesse quand sn papa allait venir le rechercher. Pendant la période où il y a eu le juge pour enfants il était avec nous les grands parents. Il a besoin de repéres pour se rassurer. Je n’ai pas trouvé de montre avec matin après midi indiqué sur le cadran. Il a 6 ans. Merci pour votre retour. 🙏
Bonjour Éliane,
Je vous remercie de partager ces éléments avec autant de sincérité. Votre implication auprès de votre petit-fils est précieuse, particulièrement dans cette période de transition importante pour lui.
Pour répondre à votre recherche d’outils de repérage temporel, il est vrai que les montres classiques ne sont pas toujours adaptées à cet âge (6 ans) ou à ce besoin de visibilité.
Voici quelques pistes pour l’aider à se sentir plus serein et ancré dans son quotidien :
Les montres analogiques pédagogiques : Plutôt qu’une montre digitale, les modèles analogiques avec un code couleur (par exemple, des aiguilles de couleurs différentes ou des cadrans où les heures sont clairement distinctes des minutes) sont souvent plus intuitifs pour les enfants qui ont besoin de visualiser le temps qui passe.
Les timers visuels (Time Timer) : Pour gérer l’attente du papa, un timer visuel est extrêmement efficace. Il permet de voir physiquement le temps “disparaître” au fur et à mesure. C’est souvent plus rassurant qu’une montre car cela rend le concept abstrait du temps concret et tangible.
Les outils de structuration visuelle : Comme nous l’évoquons souvent sur le blog pour les enfants ayant besoin de repères, l’utilisation de pictogrammes peut être une aide complémentaire indispensable pour structurer la journée (matin/après-midi/soir). Vous pouvez trouver des ressources adaptées ici : https://www.leobelo.fr/pictogrammes-gratuits-ressources-incontournables-pour-faciliter-la-communication-avec-les-enfants-autistes/.
Pour accompagner ces changements et ces besoins de repères, je vous invite également à consulter notre guide complet qui propose des stratégies pour structurer le quotidien de l’enfant : https://www.leobelo.fr/tdah-et-routine-visuelle-guide-complet-2025-pour-structurer-le-quotidien-de-votre-enfant/.
Continuez à être ce pilier rassurant pour lui, c’est le plus beau cadeau que vous puissiez lui faire dans cette étape de sa vie.
Bien à vous,
Merci à vous pour toutes ces informations précieuses. Je suis TDAH et je possède un time timer pour les heures. Peut-être qu’il en existe pour les repères de journée. Je vais consulter vos liens avec grand plaisir. Merci ❤️